امروز : شنبه 28 شهریور 1405
مادرانه

تجربه من

وقتی نی‌نی‌م به دنیا اومد، فکر می‌کردم فقط وقتی گرسنه باشه گریه می‌کنه.

اما بعضی وقت‌ها تازه بهش شیر داده بودم، پوشکش هم تمیز بود، بغلش هم کرده بودم، ولی باز گریه می‌کرد.

یه شب انقدر کلافه شده بودم که با گریه به مادرم زنگ زدم و گفتم:
«فکر کنم یه مشکلی داره...»

مامانم فقط گفت:
«آروم باش، گریه کردن زبان حرف زدن نی‌نیه.»

بعد کم‌کم یاد گرفتم هر گریه‌ای یه معنی داره. گاهی گرسنه بود، گاهی خوابش می‌اومد، گاهی فقط دلش می‌خواست بغلم باشه.

همین که کم‌کم نی‌نیم رو شناختم، استرسم هم خیلی کمتر شد. 


 نظر ماما

گریه، طبیعی‌ترین راه ارتباطی نوزاد در هفته‌ها و ماه‌های اول زندگی است. نوزاد نمی‌تواند با حرف زدن نیازهایش را بیان کند، بنابراین با گریه به شما خبر می‌دهد که به چیزی نیاز دارد.

شایع‌ترین علت‌های گریه نوزاد عبارت‌اند از:

  • گرسنگی
  • خواب‌آلودگی یا خستگی
  • پوشک خیس یا کثیف
  • گرم یا سرد بودن
  • نیاز به آغوش و آرامش
  • نفخ یا نیاز به آروغ زدن

اما اگر گریه نوزاد غیرعادی، خیلی شدید، طولانی‌مدت باشد یا همراه با علائمی مثل تب، بی‌حالی، استفراغ مکرر یا مشکل در شیر خوردن باشد، بهتر است توسط پزشک بررسی شود.


 نکته مامانانه

من یه دفتر کوچیک داشتم و ساعت شیر خوردن، خوابیدن و پوشک نی‌نیم رو یادداشت می‌کردم.

بعد از چند روز فهمیدم قبل از هر گریه، معمولاً یه الگو وجود داره. همین باعث شد خیلی زودتر بفهمم چرا گریه می‌کنه و کمتر دستپاچه بشم.


 باور اشتباه

«اگر نوزاد را بغل کنیم، بغلی می‌شود.»

این باور درست نیست.

در هفته‌ها و ماه‌های اول، بغل کردن، تماس پوست با پوست و پاسخ دادن به گریه نوزاد، به ایجاد احساس امنیت و آرامش او کمک می‌کند. نوزاد تازه متولد شده هنوز مفهوم لوس شدن را درک نمی‌کند.


 تجربه شما

اولین باری که نتونستید دلیل گریه نی‌نی‌تون رو پیدا کنید، چه احساسی داشتید؟ آخرش فهمیدید دلیل گریه چی بوده؟ تجربه‌تون می‌تونه به یه مامان تازه‌کار آرامش بده.

شما هم اگر تجربه و یا نظری داری تجربت رو به اشتراک بذار

ثبت نظر

تجربه من

روز اول که نی‌نیم به دنیا اومد، تقریباً فقط می‌خوابید. 

قبل از زایمان فکر می‌کردم قراره مدام گریه کنه، ولی هر وقت نگاهش می‌کردم خواب بود.

حتی یه بار با نگرانی به ماما گفتم:
«چرا بیدار نمی‌شه؟ نکنه حالش خوب نیست؟»

اون لبخند زد و گفت:
«نگران نباش، بیشتر نوزادها تو روزهای اول بیشتر وقتشون رو خوابن.»

بعد یادم داد که اگر زمان شیر خوردن رسید و خودش بیدار نشد، آروم بیدارش کنم تا شیر بخوره.

همون حرف باعث شد خیالم خیلی راحت‌تر بشه.


 نظر ماما

نوزادان در روزهای اول زندگی معمولاً بین ۱۴ تا ۱۷ ساعت در شبانه‌روز می‌خوابند و این موضوع کاملاً طبیعی است. البته خواب آن‌ها معمولاً در دوره‌های کوتاه و چندساعته است و بین آن برای شیر خوردن بیدار می‌شوند.

در هفته‌های اول، بیشتر نوزادان لازم است حداقل هر ۲ تا ۳ ساعت برای شیر خوردن بیدار شوند، به‌ویژه اگر هنوز به وزن تولدشان برنگشته‌اند یا پزشک توصیه خاصی کرده باشد.

اگر نوزاد به‌سختی بیدار می‌شود، شیر نمی‌خورد، بی‌حال به نظر می‌رسد یا تعداد پوشک‌های خیسش کم شده است، بهتر است با پزشک یا ماما مشورت کنید.


 نکته مامانانه

من قبل از اینکه نی‌نیم رو بیدار کنم، پوشکش رو عوض می‌کردم یا آروم لباسش رو باز می‌کردم. همین باعث می‌شد راحت‌تر بیدار بشه و بهتر شیر بخوره. 


 باور اشتباه

«هر چی نوزاد بیشتر بخوابه، بهتره و لازم نیست برای شیر خوردن بیدارش کنیم.»

این باور همیشه درست نیست. در روزهای اول زندگی، بعضی نوزادها آن‌قدر خواب‌آلود هستند که اگر بیدار نشوند، ممکن است وعده‌های شیردهی را از دست بدهند. درباره فاصله بین شیردهی، به توصیه پزشک یا ماما توجه کنید.


 تجربه شما

نوزاد شما تو هفته اول بیشتر خواب بود یا بیدار؟ برای شیر خوردن خودش بیدار می‌شد یا شما بیدارش می‌کردید؟ تجربه‌تون رو با مامان‌های دیگه به اشتراک بذارید.

شما هم اگر تجربه و یا نظری داری تجربت رو به اشتراک بذار

ثبت نظر
  • تهدید زیاد
  • داد زدن
  • توضیح منطقی طولانی (هنوز درکش نمی‌کنه)
  • تسلیم شدن بعد از گریه طولانی

    یه نکته مهم رشد شناختی

    تو این سن هنوز کنترل هیجانی نداره. مغزش (بخش پیش‌پیشانی) کامل نشده.

    پس گریه همیشه «دستکاری» نیست؛ بیشتر ناتوانی در تنظیم احساساته.

    هدف ما این نیست که گریه رو صفر کنیم،

    هدف اینه که یاد بگیره راه‌های بهتری برای بیان خواسته‌ش هست.

شما هم اگر تجربه و یا نظری داری تجربت رو به اشتراک بذار

ثبت نظر

این چیزی که ما می‌گیم کاملاً طبیعیِ سن یک‌سال‌ونیمه 

تو این سن بچه‌ها تازه می‌فهمن «اگه یه کاری بکنم، مامان/بابا واکنش نشون میدن» و گریه یکی از قوی‌ترین ابزارهاشونه. این به معنی لوس شدن یا بد تربیت شدن نیست؛ بیشتر یعنی داره یاد می‌گیره چطور خواسته‌شو برسونه.

حالا مهم‌ترین بخش: واکنش تو خیلی تعیین‌کننده‌ست.

اول اینو بدون: دو نوع گریه داریم

۱. گریه از نیاز واقعی (خستگی، گرسنگی، ترس، درد) → سریع و با محبت رسیدگی کن.

۲. گریه برای به دست آوردن چیزی (مثلاً موبایل، خوراکی خاص، بغل وقتی نمی‌خوای) → اینجا باید مدیریت کنی، نه تسلیم شی.

وقتی می‌فهمی برای خواسته گریه می‌کنه، چیکار کنی؟

1. آروم بمون

اگر تو عصبی بشی یا زیاد توضیح بدی، ماجرا بزرگ‌تر میشه.

با صدای آروم و کوتاه بگو:

«می‌دونم می‌خوای … ولی الان نمی‌دیم.»

همین. توضیح طولانی نده.

2.اگر تصمیم گرفتی «نه»، دیگه برنگرد

اگه ۵ دقیقه گریه کنه و آخرش بدی، مغزش یاد می‌گیره:

«باید بیشتر گریه کنم تا بگیرم.»

پس اگر نه گفتی، ثابت بمون.
3.

احساسش رو تأیید کن، نه خواسته‌شو

فرق مهمه 👇

❌ «گریه نکن، چیزی نیست.»

✅ «می‌دونم ناراحتی چون اون رو می‌خواستی.»

این کار باعث میشه حسش رو بفهمه ولی یاد نگیره با گریه کنترل کنه.
4.حواسش رو پرت کن (خیلی مؤثر تو این سن)

بچه‌های ۱۸ ماهه تمرکزشون کوتاهه.

بعد از نه گفتن، سریع پیشنهاد جایگزین بده:

  • «بیا با توپ بازی کنیم»
  • «بریم آب بخوریم»
  • «بیا اینو ببین»
    5.رفتار خوب رو بزرگ کن

    وقتی آروم چیزی خواست یا بدون گریه پذیرفت، سریع تحسین کن:

    «آفرین که آروم گفتی.»

    «چه خوب صبر کردی.»

    اینا رفتار درست رو تقویت می‌کنه.
     

شما هم اگر تجربه و یا نظری داری تجربت رو به اشتراک بذار

ثبت نظر